Twórczość
Droga artystyczna i ewolucja stylu
Korzenie i edukacja
Urodzony w Lidzie na Nowogródczyźnie, Michał Sawaniuk od 1945 roku związał swoje życie z Warmią. Studiował na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie w 1967 roku uzyskał dyplom z malarstwa w pracowni prof. Stanisława Borysowskiego.
Jego droga zawodowa nierozerwalnie splotła się z pracą pedagogiczną – od Studium Nauczycielskiego w Olsztynie, przez współpracę z Pracownią Sztuk Plastycznych, aż po stanowisko adiunkta w Wyższej Szkole Pedagogicznej. W 2003 roku uzyskał kwalifikację II stopnia sztuki plastycznej.
Między płótnem a bryłą
Pierwsze sukcesy malarskie przyszły tuż po studiach, jednak niespokojna natura artysty pchała go ku nowym środkom wyrazu. Na dekadę malarstwo ustąpiło miejsca ceramice. Drogą eksperymentów opanował do perfekcji warsztat, tworząc dzieła zyskujące uznanie w kraju i za granicą.
Ukoronowaniem tego okresu były monumentalne kompozycje wnętrz i rzeźby ceramiczne stające się elementami architektury, jak choćby kaplica „Caritasu” w Przasnyszu.
Filozofia natury i symbol drzewa
Po 1986 roku doświadczenia z pracą nad bryłą i strukturą ceramiki artysta przeniósł z powrotem na płótno. Jego późne malarstwo stało się osobistym manifestem stosunku do natury. W odrealnionym krajobrazie centralnym elementem stał się motyw drzewa – symbol siły i życia.
Obrazy te, czasem dynamiczne i drażniące kontrastem, innym razem monochromatyczne i refleksyjne, są poetycką opowieścią o trwaniu i przemijaniu. Artysta kreuje w nich specyficzną dekoracyjność, wykorzystując struktury spękanej powierzchni i obłe kształty, wywodzące się z jego ceramicznych doświadczeń.